این پست در ساعت ۳:۲۵ ب.ظ و تاریخ ۹۸/۰۱/۱۷ ارسال شده است


ماندگاری عجیب در طی سال‌های سال
در جست ‌و جوی اینکه چرا سیروس قایقران به مردی فراموش‌نشدنی در فوتبال ایران تبدیل شده، نگاه به فوتبال او یا شناسایی رفتارهای ورزشی و اجتماعی‌اش کافی نیست. انگار دلیل دیگری دارد؛ این ماندگاری عجیب در طی سال‌های سال.
انزلی‌چی‌ها از فوتبال خود مراقبت می‌کنند، از تیم‌شان، از ستاره‌های‌شان، از همه نشانه‌های ملوان. نتیجه این مراقبت زنده ماندن ملوان در اوج بحران‌های مالی در دهه‌ های متوالی بوده .
انزلی‌چی‌ها، ملوان را و همه نشانه‌های ملوان را با چنگ و دندان حفظ کرده‌اند ، همچون کشیدن تور ماهی از دریا.
ملوان همیشه دچار بحران‌هایی می‌شود که از تیم‌های دیگر در چنین بحران‌هایی چیزی باقی نمی‌‌ماند اما ملوان از این بحران‌ها می‌گذرد و این محصول پایبندی هواداران ملوان به تیم‌شان است.
انزلی‌چی‌ها از فوتبال خود مراقبت می‌کنند، از ملوان و از نشانه‌های ملوان.
زنده ماندن نام سیروس بی‌تردید محصول این سختکوشی انزلی‌چی‌ها در مراقبت از نشانه‌های ملوان است.
سیروس نشانه ملوان شده، مثل قو که نشانه دیگر این تیم است و شکارش ممنوع.
همچون بومی‌گرایی که نشانه دیگری است که انزلی‌چی‌ها در آن رکورد دار شده‌اند.
سیروس قایقران فراموش نمی‌شود، مثل ملوان، مثل پیراهن ملوان با آن طرح ملوانی‌اش، مثل همه عشقی که در کوچه پس کوچه ها به فوتبال و ملوان در انزلی می‌یابید.
حالا چه اهمیتی دارد که دریای ملوان طوفانی باشد. این ماهیگیرها در طوفان هم پارو می‌زنند.
هم سیروس در زنده ماندن ملوان بدون دست خوردن نام و نشانش تا همین امروز، نقش داشته و هم انزلی‌چی‌ها نام سیروس را با همه نیکی‌هایش در یادها زنده نگه داشته‌اند.

اشتراک گذاری







© طراحی و پشتیبانی توسط شرکت موج رایانه منطقه آزاد انزلی